Tα θαύματα του κόσμου ζούν

Κάπου τυχαία ανακάλυψα ένα από τα θαύματα του κόσμου που σώζεται μέχρι σήμερα και πραγματικά με εντυπωσίασε η ρομαντική και λυτρωτική του ιστορία...Στην περιοχή του Leshan στην Κίνα βρίσκετε το γιγάντιο άγαλμα του Βούδα των τριών ποταμών.Άραγε πώς θα ήταν η θέα από 70 μέτρα ύψος...; Σίγουρα κόβει την ανάσα και η αναλογία της κλίμακας μας εντυπωσιάζει ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως κατασκευάστηκε πελέκοντας τον πορώδη βράχο δίχως την  δύναμη της σύγχρονης τεχνολογίας. Σύμφωνα με το μύθο στην περιοχή συναντώνται τρία τρομερής δύναμης θαλάσσια ρεύματα που επί αιώνες έπαιρναν αθώες ζωές στα έγκατα τους. Ένας μοναχός της περιοχής μη μπορώντας να βλέπει τον πληθυσμό του χωριού να ελαττώνεται μιας και κύρια πηγή πόρων ήταν η θάλασσα και χιλιάδες νέους ανθρώπους να χάνουν την ζωή τους από κάποιο δαιμόνιο που βρισκόταν στην περιοχή ,αποφάσισε να σμιλέψει σε κάποιο σημείο της περιοχής τον προστάτη Βούδα που θα πολεμούσε ενάντια στο κακό δαιμόνιο. Συγκέντρώνοντας ένα τεράστιο  χρηματικό ποσό κατάφερε να υλοποιήσει το όραμα του . Όμως ένας πλούσιος ευγενής θέλωντας να οικιοποιηθεί το μεγάλο αυτο ποσό απέιλησε τον μοναχό να του το παραχωρήσει για να σώσει την ζωή του. Συγκεκριμένα  ο μοναχός απειλήθηκε πως σε περίπτωση που δεν καταβάλλει το ποσό που είχε συγκεντρώσει θα τον τύφλωναν . Ο πλούσιος ευγενής σίγουρα δεν  θα περίμενε την εξέλιξη. Ο μοναχός θέλωντας να υπερασπισει το όραμα του πήρε ένα κοφτερό μαχαίρι και μόνος του έβγαλε τα μάτια του μπροστά στον πλούσιο άντρα.  Η αυταπάρνηση και η ανιδιοτέλεια του μοναχού οδήγησε στην περάτωση του αγάλματος. Όμως δεν είναι τόσο η ανιδιοτέλεια  του μοναχού ο λόγος που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτή την ιστορία αλλά να σας παρουσιάσω ενα θάυμα μηχανικής και φαντασίας που δίκαια κατάταξε τον βούδα σε ένα από τα θάυματα του κόσμου. Μπορεί φαινομενικά να μοιάζει  μ΄ένα συμπαγή πέτρινο δημιούργημα μα αυτό απέχει από την πραγματικότητα. Ο βούδας κατασκευάστηκε από χιλιάδες εργάτες που σμίλευαν τον βράχο με καλέμια και σφήνες όμως και η παραμικρή λεπτομέρια πάνω του είναι μελετημένη με μεγάλη ακίβεια και σύνεση. Διαθέτει ένα απο τα καλύτερα αποστραγγιστικά συστήματα που κατασκευάστηκαν ποτέ στην ιστορία. Σκεφτείτε πως η βροχή που πέφτει στους κυκλικούς δακτύλιους των μαλλιών του έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε το νερό που κυλά να ακολουθεί μια συγκεκριμένη κίνηση αποροής απομακρύνοντας  το έτσι  πάνω από το άγαλμα. Δυστηχώς όμως η καταστροφή του περιβάλλοντος από την κατασκευή πολλών εργοστασίων στην ευρύτερη περιοχή και ειδικά εργοστασίων κάρβουνου...οδήγησαν την ατμόσφαιρα της περιοχής να εκδίκείται με όξινες βροχές, δημιουργώντας τα σημάδια στο κορμί του αγάλματος και τα δάκρυα στο πρόσωπο του. Όσο άφορά την κλίμακα του έχω να σας πω το εξής σημαντικό ,το άγαλμα αυτό σε σύγκριση με άλλα σύχρονα θαύματα όπως παραδείγματος χάρη το άγαλμα της ελευθερίας που φτάνει μέχρι τον ώμο του βούδα, καθιστά το άγαλμα ως ένα απίστευτο επίτευγμα της ανθρωπότητας του αρχαίου κόσμου. Οι χιλιάδες τόνοι πέτρας και χώματος που αφαιρέθηκαν για την κατασκευή του , χύθηκαν στην θάλασσα ηρέμώντας την δύναμη των θαλάσσιων δαιμόνων και το βλέμμα του βούδα προσέχει ανελειπώς το δημιούργημα του τον άνθρωπο. 

 φωτογραφία -Michael Freeman

Οι παράδεισοι δεν είναι επουράνιοι

Οι παράδεισοι δεν είναι επουράνιοι

Μπορεί μέσω αυτού του blog να μου δίνεται η ευκαιρία να ανοίγω την ψυχή μου περιγράφοντας εικόνες που κατακλύζουν την καθημερινότητα μου, παρόλο  που δεν γράφω συχνά μα μόνο όταν έχω κάτι να πω…ανυπομονώ να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου. Ο νοητός παράδεισος που αναζητούμε όλοι…για τον καθένα μας αντιπροσωπεύει  κάτι ξεχωριστό. Άλλοι αναζητούν το χρήμα, άλλοι την δόξα ,άλλοι τις ηδονικές απολαύσεις …άλλοι απλά την γαλήνη. Δεν ξέρω για εσάς…μα για μένα η γαλήνη και ο παράδεισος συμβολίζει ένα χρώμα…το γαλάζιο. Πιστεύεται πως τυχαία ο ουρανός και η θάλασσα έχουν το γαλάζιο χρώμα;…όχι δεν είναι τυχαίο μιας και  τα δυο απέραντα αυτά  στοιχεία της γης πάντα συμβολίζουν το μεγαλείο και την αιωνιότητα. Το καλοκαίρι μας κατακλύζει η επιθυμία να βουτήξουμε στο απέραντο γαλάζιο να απογυμνωθούμε και απλώνοντας το χέρι μας να  αγγίξουμε την αίσθηση του. Η χώρα μας κρύβει πολλούς μικρούς παράδεισους  εκεί που συναντάμε το σημείο επαφής των δυο  γαλάζιων παραδείσων ,του ουρανού και της θάλασσας. 

ΕΛΑΦΟΝΗΣΙ-ΚΡΗΤΗ, Peace Correspondent's

                                                               

  

Είναι απίστευτο το τι δημιουργεί η φύση. Τα τέσσερα στοιχεία σε ένα αρμονικό χορό μεταξύ τους πλάθουν το αμάγαλμα της απόλυτης ομορφιάς. Το νερό ως αιώνιος γλύπτης σκαλίζει πέτρες, ξύλα δίνοντας τους μια επουράνια ομορφιά βασισμένη στη δύναμη του πιο ισχυρού αλλά και συνάμα του πιο απλοϊκού... Μια βόλτα στην παραλία...με έκανε να σκεφτώ πως δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από την δύναμη της απλότητας. Κάθισα στην άμμο και παρατηρούσα όλα  όσα η θάλασσα ξεβράζει στην αμμουδιά....και διέκρινα πως και το πιο ασήμαντο πράγμα η δύναμη του γαλάζιου το καθιστά σημαντικό. 

ΑΓ.ΘΩΜΑΣ-ΠΑΞΟΙ

Για μας τους Έλληνες το γαλάζιο ήταν πάντα συνδεδεμένο με την ζωή μας,την ύπαρξη μας και την διαμόρφωση της ιδιοσυγκρασίας μας. Παλαιότερα κάθε σπίτι είχε και ένα ναυτικό στην οικογένεια , ένα πολυταξιδεμένο "Οδυσσέα". Μπορεί πάντα να μην έφτανε στην Ιθάκη του όμως την κουβαλούσε μέσα του, στη σκέψη και την ψυχή του και το καίκι του ή το πλοίο του γινόταν η νέα του Ιθάκη. Γιατί τα καράβια είναι τα "νησιά" που ταξιδέυουν  μέσα στο απέραντο γαλάζιο , μικρές πατρίδες που κάποια στιγμή θα ξανανταμωθούν με την μεγάλη πατρίδα του καθενός...τον δικό του παράδεισο...

ΛΙΝΔΟΣ-ΡΟΔΟΣ

Όπως η στεριά αγκαλιάζει τη θάλασσα έτσι και ο ουρανός σκεπάζει το σύμπαν. Η αιώνια μυστική συμφωνία!

Μικρές οάσεις μέσα στην Αθήνα.

Κανείς δεν θα μπορούσε να πιστέψει πως το κέντρο της πόλης μας κρύβει μικρές οάσεις ,μικρούς παραδείσους που μας κλειδώνουν στην αγκαλιά τους και μας κάνει να μην θέλουμε να δραπετεύσουμε ποτέ. Ο Εθνικός Κήπος στην καρδιά του κέντρου της είναι ο μικρός παράδεισος του άγχους μας . Μια έκταση 285 (από τα 500 που αρχικά είχε προβλεφθεί) στρεμμάτων που μας κάνει να νοιώθουμε σαν βασιλιάδες όπως άλλωστε ήταν και το πρώτο του όνομα "βασιλικός κήπος". Ο κήπος οριοθετήθηκε από τον αρχιτέκτονα των ανακτόρων Friedrich von Gaertner το 1836. Από την Γένοβα μεταφέρθηκαν 15.000 είδη καλλωπιστικών φυτών και πολλά αυτοφυή είδη που ήρθαν από το Σούνιο και την Εύβοια από τον πρώτο γεωπόνο του κήπου Friedrich Schmidt.. Λένε πως η Βασίλισσα Αμαλία οραματίστηκε αυτό το παράδεισο θέλοντας να μεταφέρει την ευρωπαϊκή αίγλη των ανακτόρων και στην ελληνική  πρωτεύουσα .

Ο Έρωτας παίζει με το γαλάζιο του αττικού ουρανού και με τις φυλλωσιές.

 Η σημερινή εικόνα του κήπου μπορεί να μην είναι όπως αυτή που ονειρεύτηκε η  Αμαλία αλλά ακόμη και σήμερα η ομορφιά και η γαλήνη που αποπνέει αυτή η πλευρά της Αθήνας αδειάζει το μυαλό μας από τα άγχη  και μας γεμίζει όπως στους πνεύμονες μας οξυγόνο.

Ποιος δεν θα ήθελε να διαβεί  αυτό το ολάνθιστο μονοπάτι .

Λαμπερά χρώματα , ευωδιές παντού , η ροή του νερού και ο απόηχος μιας μεγαλούπολης εδώ σταματά και απορροφάται από την χλωροφύλλη και τα κελαηδήματα των πουλιών το καταφύγιο των αδύναμων ψυχών ...τα δέντρα της Ζωής .

Το καταφύγιο των ψυχών διακλαδώνεται
ώστε να φιλοξενήσει και άλλες ψυχές.

 Το Δέντρο της Ζωής είναι η πραγματική σοφία του κόσμου. Γιατί το δέντρο είναι η Ζωή ανάμεσα και στους δύο κόσμους ,τον πάνω και των κάτω .Όσο ριζώνει και μεγαλώνουν και βαθαίνουν οι ρίζες τόσο ψηλώνει και απλώνεται. Έχετε σκεφτεί ποτέ πως ένα δέντρο έχει ένα δίδυμο καθρέπτη μέσα στη γη ,όπως είναι στην επιφάνεια είναι και κάτω από αυτήν. 

Κάθε γωνιά του κήπου μας συγκλονίζει με τις διαφορετικές εικόνες που καταγράφει ο εγκέφαλος μας . Άραγε έτσι θα ήταν και ο κήπος της Εδέμ; Σαν ένα γλυκό μεθυστικό κρασί που μας ρίχνει στην λήθη και μας αποκοιμίζει στην αγκαλιά του Μορφέα ένα ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού; ή  ζώντας χαμένος στο όνειρο θερινής νυκτός; 

Νομίζω πως ο κάθε επισκέπτης του κήπου νοιώθει δέος για την ομορφιά της φύσης και ξαναγίνεται μικρό παιδί που θέλει να βρεί το δικό του μυστικό πέρασμα και να κρυφτεί για πάντα στην γαλήνη . Το μυστικό πέρασμα οδηγεί στον "Κήπο της φαντασίας" που τον μοιράζεσαι και με τις άλλες υπάρξεις του κήπου...

Και αν θελήσουμε κάποτε να επιστρέψουμε στην πραγματικότητα ...δεν έχουμε τίποτα άλλο απ΄το να ακολουθήσουμε το ρυάκι...

 

Οι παγωμένες ψυχές της σημερινής Αθήνας

Η σημερινή Αθήνα στα μάτια του επισκέπτη τις περισσότερες φορές είναι άλλη από αυτή που περιμένει  να αντικρίσει κάνοντας ίσως και πολλά χιλιόμετρα για να την επισκεφτεί. Πολλοί ξένοι πολιτισμοί είχαν σαν πρότυπο την Αθήνα νομίζοντας πως ερχόμενοι θα αντικρίσουν την κλασσική ομορφιά και το αρχαίο ιδεώδες... Μέρος της εικόνας της πόλης και σαφώς ίσως ένα από τα σπουδαιότερα κομμάτια της αποτελούν τα αγάλματα που στέκουν ίσως για χιλιάδες χρόνια ατενίζοντας τα πάντα, ζώντας εξεγέρσεις, χαρές, λύπες, οι ακοίμητοι φρουροί των πράξεων μας. Μια πρόσφατη προσωπική έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα πως η Αθήνα άλλαξε προς χάρη της Ολυμπιάδας. Πεζοδρομήσεις, αναπλάσεις πλατειών ήταν μέσα στα πλαίσια της αλλαγής, αυτή η αλλαγή όμως προχώρησε και σε άλλες όπως αυτές του ξεριζωμού πολλών αγαλμάτων από την αρχική τους θέση , προς χάρη της ευρωπαϊκής εικόνας. Αρχαία αγάλματα αντικαταστάθηκαν με νέα μοντέρνα δυσνόητα και φλύαρα παγερά αδιάφορα .Θέλετε να μάθετε την τύχη των παλιών αγαλμάτων;...Πραγματικά κρύφτηκαν σε σημεία της πόλης που κανείς δεν τα έχει προσέξει.

Μπορεί να μην είναι αγάλματα όμως είναι σημαντικά στοιχεία της νεότερης Ελλάδας μιας και καταγράφουν όλα τα ονόματα των ελλήνων Ολυμπιονικών απο την αρχή της ιστορίας.Στην πλευρά της Άγρας προς την είσοδο του Σταδίου έχει συγκεντρωθεί ένας μεγάλος αριθμός από αρχαία ευρήματα. Εκεί εγκαταλείφτηκαν και οι πλάκες με τα ονόματα των Ολυμπιονικών που αρχικά βρίσκονταν στην είσοδο του Σταδίου.Πηγή δημοσίευσης-Η Αθήνα πίσω απο την βιτρίνα

Παγωμένες Ψυχές

Ο "αποξυόμενος " όπως βρέθηκε τυχαία στα ανοιχτά της Κροατίας .

Η πόλη της Αθήνας από τα αρχαία χρόνια κατείχε ξεχωριστή θέση στον τομέα της τέχνης. Όποια μορφή και να ακολουθούσε η έκφραση της- είτε ποίηση είτε ζωγραφική -η ομορφιά των συναισθημάτων πάντα εγκλωβιζόταν  σε μια μαρμάρινη ή χάλκινη υπόσταση...τα αγάλματα. Αυτές οι αέρινες στατικές μορφές που μέσα τους κρύβουν για πάντα εκτός από την ψυχή τους και την ψυχή του δημιουργού τους. Οι ψυχές "ήρωα" και δημιουργού γίνονται ένα και το άψυχο και κρύο υλικό μεταλλάσετε και σμιλεύεται όπως και η ψυχή. Καλοσχηματισμένα σώματα ,αλαβάστρινη επιδερμίδα, όμορφη κώμη, και δύο τεράστια μάτια που σε καθηλώνουν είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα που αντιπροσώπευαν το ιδανικό της καθαρής ελληνικής ομορφιάς. Στοιχεία της φύσης που μπλέκονται στις γάμπες όπως κισσοί ή στάχια μας κάνουν να θέλουμε να τ΄αγγίξουμε και σίγουρα μας περνά από το μυαλό η σκέψη ..¨μήπως είναι ζωντανό¨...¨μήπως με ένα ζεστό άγγιγμα αρχίσει ξανά να ζει¨;

Ο ¨αποξυόμενος" μετά τον καθαρισμό του απο αρχαιολόγους απο τα στοιχεία της θάλασσας φωτ.
Hans Ollermann's

Οι θεοί των ουρανών και της θάλασσας εγκλωβίζονται στα όρια ενός χυτού ή σκαλιστού υλικού, όμως μέσα τους κρύβουν για πάντα την δύναμη της ψυχής τους. Μια ψυχρή γαλήνια απόλυτη ομορφιά σκεπάζει τη την ζεστή τους επιδερμίδα και φυλακίζει την ύπαρξη τους, παγώνοντας την τελευταία τους έκφραση ...σαν το άγγιγμα του Μίδα. Είμαι βέβαιος πως πολλοί από μας θα ήθελαν απλώνοντας το χέρι μας και κρατώντας σφιχτά το δικό τους να μας τραβήξουν στην δική τους εποχή . Όντως τα περισσότερα αγάλματα της κλασσικής περιόδου έχουν τέτοια δυναμική που πολλές φορές μας δίνουν την αίσθηση ότι θα νοιώσουμε την κίνηση τους , τον κραδασμό της οργής τους ,την κίνηση των χειλιών τους όταν αρχίζουν να χαμογελούν και τις κόρες των ματιών τους όταν μας κοιτούν.

 R

Ο Ποσειδώνας το εκπληκτικής ομορφιάς άγαλμα που βρέθηκε στη θάλασσα του  Αρτεμίσιου της Ευβοιας ,φωτ: R.Mcbee

Η φράση όμορφος σαν αρχαίος θεός δεν είναι καθόλου τυχαία αν αναλογιστούμε και παρατηρήσουμε τις καλλίγραμες καλοσχηματισμένες μορφές...τα απλά αντρικά χαρακτηριστικά γίνονται σημείο αναφοράς και άξια θαυμασμού . Η απλότητα των γραμμών ,η δυναμική της κίνησης και η ανδροπρεπή αίσθηση χαράσσεται και αποτυπώνεται στην σκέψη μας. Μπορεί ένας απλός χωρικός να γίνει ίδαλμα παγκόσμιας ομορφιάς: Η απάντηση είναι πως ναι...Το περίφημο άγαλμα του "Μοσχοφόρου" αποτελεί το ζωντανό παράδειγμα πως όταν οι απλοί θνητοί συχνά έμοιαζαν στους θεούς...οι θεοί τους χάριζαν την Αθανασία.

Ο Μοσχοφόρος ο απλός θνητός που λατρεύτηκε σαν θεός λόγω της εξαιρετικής του ομορφιάς.φωτ: lyceo hispanico